امروز از چند سالگی ام بلندتری و چند سال از روزمرگی هات

بلند بلند می خندند،بلند می رقصند*
-------------------------

جهان /بدون روسری

آغوش مرا کم دارد

و یک بوسه

برای گفتن شعرت

به روی خطی سرخ
--------------------------

*محمد علی رضازاده

روزای بی مروت،شبای بی معرفت
هیچی معنی نداره،اردیبهشت غربت


من که از درون دیوارهای مشبک ،شب را دیده ام
و من که روح را چون بلور بر سنگ ترین سنگر های ستم
کوبیده ام
من که به فرسایش واژه ها خو کرده ام
و من-باز آأفریننده اندوه
هرگز ستایشگر فروتن یک تقدیر نخواهم بود
و هر گز تسلیم شدگی را تعلیم نخواهم داد
زیرا نه من ماندنی هستم نه تو،هلیا!
آنچه ماندنیست ورای من وتوست.

*نادر ابراهیمی